Leven tussen Almere en Lelystad?!

Als hoofdstedelijke productontwikkelaar ben ik niet gewend om buiten de ring te komen, laat staan naar een gebied waar recreatie nog uitgevonden moet worden. Toch intrigeerde mij het aanbod van Theo en kwam bij mij de vraag op: Is er leven tussen Almere en Lelystad? De onbekende achtertuin lokte…
Ik bevond mij op afgesproken tijd en locatie, maar er was niemand. Bleek er file te staan. Ik had niets gezien... Krijg je met die mensen die buiten de stad willen wonen, die komen altijd in files.
Gelukkig werd mijn ongemakkelijke eenzaamheid beetje bij beetje gevuld met een blij weerzien van TRAMmers en introducés. Na veel koffie en een korte introductie van Theo namen wij plaats in de bolderkar van Staatsbosbeheer. Beenkracht was niet nodig want met 200pk gingen we met veel lawaai het stille natuurgebied in wat als muziek in mijn stadse oren klonk, had ik toch mijn Italiaans lederen schoenen aan kunnen houden.
Ik werd gegrepen door de taal en het enthousiasme van onze gids en boswachter. De wereld van natuurlijk evenwicht werd ons openbaard en was indrukwekkend. Paarden, runderen en herten in duizendtallen! Het landschap en de sfeer deed niet onder voor de Afrikaanse parken en ik had niet verbaasd opgekeken als een olifant voorbij zou lopen. Mijn enige beeld van de Oostvaardersplassen was, bleek achteraf, die van territoriale honkvaste hekrunderen die langs het spoor massaal het loodje legden. Bij het surrealistische beeld van een kudde paarden van 1000 sterk met op de achtergrond voorbij glijdende NS-treinen schoot door mijn hoofd: ‘Dit is de toekomst. Massatransport door volwaardig natuurlijk evenwicht: het bestaat!’
Het indrukwekkende verhaal stond in schril contrast met de ‘heen-en-weer-op-een-kaarsrechte-weg-experience’ van Staatsbosbeheer. Werk aan de winkel dus.
Na een goede lunch was het tijd om de Vlaams-Nederlandse expertformatie van TRAM eens stevig input te laten leveren voor de Oostvaardersplassen 2.0. De TRAMmers slingerden Staatsbosbeheer uit het jaar 1973 en into 2020 (Theo’s pen is nog aan het afkoelen). Om draagvalk van de grond te krijgen is openstelling vereist. Verschillende scenario’s en concepten vermengden massa voorzieningen met individuele ervaringen. De NS vertraagt haar trein om WILD-enthousiaste boswachters de coupés te laten vullen met bere-sterke verhalen. De A6 als uithangbord en hoofdaanvoer voor bezoekers die plotseling in een weids natuurlandschap staan. Een multimediaal bezoekerscentrum biedt achterblijvende opa’s en oma’s een cross-nature experience en voedt de centra van Almere en Lelystad met real-time beelden van hekrunderhoofdcamera’s. Kinderen staan centraal maar kleinschalige slaapgelegenheid biedt lekgestoken bruidsparen een unieke zintuiglijke waarneming. Goed opgeleide gidsen bieden wetlandsafari’s aan op hoog niveau in kano of fluisterboot en het geluidsarm afschieten van achterblijvende bezoekers is niet meer het monopoly van twitterende boswachters maar bereikbaar voor iedereen. Wat een geweldig gebied!
Op de terugweg naar huis lijkt mijn hoofdstedelijke woonplaats slechts een saaie betonnen massa. Gelukkig kom ik in een file terecht en kan ik nog even nagenieten van een geweldige dag.